Yazarlar

Galiba biz biraz fazla çoğaldık. Bir türlü sığışamıyoruz şu dünyaya. Ne ekmek yetiyor ne de su. Ne kara yetiyor, ne

Sabah erken… Yüzüyorum… Her kulaçta bir çocuk… Olmuyor, çıkıyorum. Kendi çocuklarımın evde güven içinde uyuyor olmalarının suçluluğu üzerimde. Eve dönüyorum.

Kapalı kapılar ardında neler yaşanıyormuş, neler konuşuluyormuş, ne pazarlıklar yapılıyormuş da haberimiz yokmuş. Gün geçmiyor ki ortaya yeni bir haber

11 Temmuz 1995 – 11 Temmuz 2011…. Srebrenica Katliamı’nın on altıncı yılı. II. Dünya savaşında Almanlar’ın yahudilere uyguladığı soykırımdan sonra

Okullar açılıp da sınıflara doluştuğumuzda öncelikle sınıfımıza bir başkan seçerdik değil mi? Sonra da Eğitsel Kollar’da hangi ‘kol’a kimin gireceği

Karacabey Devlet Hastanesi’nin hızla süren çöküşü bir türlü önlenemiyor. Özelikle son bir yıl içinde yaşanan keyfi uygulamalar işkenceye dönüştü. Hastane,

Kişiliğinin ve yaydığı enerjisinin dış görünümünün üzerine çıktığı insanlar vardır hani. Onların parlak bir ışığı vardır ve sadece o ışığa

Klavyenin başına geçemediğim günlerde – algıda seçicilikten olsa gerek- günün gelişen olayları kâh göz ucuyla, kâh kulak misafirliği ile beynime

Her gün üç-beş insanın öldürüldüğünü okuyoruz gazetelerde. Basına yansımayan daha ne cinayetler var kim bilir. Genelde katiller, saldırganlar hep erkek

Yaz geldikten sonra başlayan ‘tatilde nereye gidelim’ kıvranmaları bir sahil kasabasında ya da bir tatil köyünde son bulur genelde. Denizi