Yazar: Canan Ekinci Yılmaz

Hava sıcak, gün uzun, hele de içiyorsan üstüne bir de sigarasızlık. Kolay değil tabi. Bütün bunlar yetmezmiş gibi insanlar da

Hayat bazen der ki: Yapma! Yaparız… Yapma denileni yapmaya inatla devam eder, o yolun sonunun nereye varacağını kestiremeyiz. Yolun sonu

Orta 1’deydim. (Şimdinin 6. sınıfına tekabül eder) Yazdığım bir kompozisyon üzerine Türkçe öğretmenimiz Hakkı Vural, sınıfımız 1-B adına iki kitap

Yaa işte evladım. Biz seni boşuna mı yedirdik içirdik, okuttuk büyüttük, yurtdışlarına gönderdik. İntihalle dahi olsa profesör bile ettik. Sonra

Müteahhit mantığıyla yapılan konutlar 99 depremiyle nasıl elimizde patladıysa, aynı mantıkla yapılan TOKİ’ler de pimi çekilmiş, patlamaya hazır birer bombalar

Ölümün de hayırlısı ve güzeli vardır ya hani; hani kendi evinde, hani kendi yatağında, hani hiç hissetmeden, hani uyur gibi

Dünya kurulalı beri insanların dünya üzerine sığışamamasından olsa gerek, bildiğimiz dünya tarihi içinde savaşsız geçen dönemler yok denecek kadar az.

Duvarda asılı duran ahşap saatlerin içerisinde, özlemlerle dolu büyük bir aşk yaşandığını var sayardım kendimce. Gözler önünde ama gözlerden uzak

Onu bunu bilmem. Şunu bunu anlamam. Ne siyaset, ne eğrisi, ne doğrusu. Hain bir kurşunla toprağa devrilen bir bedenin bahanelerini

Kadın kişinin ezildiğini ve mağdur edildiğini görürüz genelde. Ana deriz, doğuran deriz, kutsal deriz, can deriz. Erkeklerin  bakış açılarını bir