Yazar: Canan Ekinci Yılmaz

Arjantinliler, gıda yardımı eksikliğini “Açlık varsa, karantina olmaz!” sözleriyle protesto ediyorlar.Corona günlerinin açmazı tam da bu işte.Virüsten ölmeyelim derken açlıktan ölmek! Hani

her 23 Nisan bayramdır banaiçimde baharlarsokaklarda bayraklar           dilimde şiirler, marşlar büyümemişim de    bayram yerinde unutulmuş

Görmediği bir “şey”i yok sayma gibi bir gaflet verilmiş insana.Doğduğu andan itibaren ölüme koştuğunu bilmesine rağmen ya da doğurduğu andan

Anneannem yapılan yemeği beğenmeyip sofraya gelmeyen çocuklarını sofraya getirmeye çalışırken dedem, “Bırak, yalvarma, aç olsalar çarıklarımı yerler!” deyip anneannemi engellermiş.

Karantina günlerinde her şey deşelenir oldu malum.Ben de arşivimdeki fotoğraf albümlerini düzenlerken oğlumun 10’lu yaşlardayken çektiği bir video kaydı ile

60’lı yılların ortalarında başlamış olmalı Rehavet Çağı.1945’te sona eren İkinci Dünya Savaşı’nın ardından 6 yıl süren savaşın yaralarını sarmaya çalışan

Kahve içilince fallanmak kaçınılmaz malum.Neyse halım, çıksın falım diyerek fincanı ters yüz etmek, fincanın dibinin soğumasını beklerken fala bakacak kişi

Büyüyeceğini bildiği bebeğe güle oynaya bakar insan.Üstelik zordur bebek bakımı. Zordur bir insan yetiştirmek. Bir yandan da her bebek bir mucizedir.

Ömrümüz boyu her an istemsizce yaptığımız binlerce şey arasında en basitlerinden birisi yutkunmak ya da gözünü kırpmaktır herhalde.Ağız içinde biriken

Bir çıldırma, bir delirme, bir görmemişlik, bir şımarıklık, bir küstahlık, bir kötülük, bir kabalık, bir vurdumduymazlık, bir kadir kıymet bilmezlik,